Welkom in Mariënburg.
Het bord waarop de toeristen in vier talen welkom werden geheten is in de loop der laatste jaren zijn tekst verloren. De dieselloc staat er nog wel netjes bij. Maar er blijft
helaas steeds minder over van de eens zo trotse suikeronderneming Mariënburg. En toch komen er nog iedere dag toeristen naar deze suikerplantage kijken. Een paar ex-arbeiders proberen door hun persoonlijke verhaal te vertellen het bezoek nog een beetje interessant te maken en op die manier wat bij te verdienen. Hun verhaal is interessant, want het gaat over een tijd die voorgoed voorbij is.
Omstreeks 2010 noteerde Toekijan Soekardi herinneringen aan Suikeronderneming Mariënburg netjes in een schrift. Zijn aantekeningen werden verwerkt in het boek PLANTAGE MARIENBURG, van koffiebes tot Rum. Dit boek is een standaard boek als je iets over Mariënburg wilt weten, maar helaas is het boek uitverkocht.
En omdat er nog veel meer herinneringen zijn kreeg ik het idee zelf die verhalen te gaan noteren en er een boek van te maken. Een boek dat de gidsen zouden kunnen verkopen zodat ze er wat extra bij konden verdienen.
Een jaar later ging ik samen met Annemieke terig naar Mariënburg. We hadden er voor een maand een huis gehuurd en ik was vast van plan om met "iedereen" in de kampong te gaan spreken om heel veel over de geschiedenis van het werken op de suikerplantage en in de fabriek. Dat lukte te behoorlijk goed. Toekijan Soekardi zat huis met een gebroken heup, had nog veel verhalen en in de kampong kwamen we steeds meer mensen tegen die nog herinneringen hadden. En zo kwam weer een jaar later mijn boek uit: "Leven en werken op suikerplantage Mariënburg".